Ponadto na tym samym dachu znajduje się bogato wyposażony taras z pięknym miejscem widokowym. Te wysokie szczyty, smukłe okienka czy strzeliste filary tworzą kompozycję, która może zatraca trochę linię dachu, ale za to wprowadza bardzo baśniowy nastrój. Zamek ma olbrzymią powierzchnię 157 x 117 m, ma też blisko 440 pokojów i sal. Ornamentyka elewacji zewnętrznych bliska jest stylowi charakteryzującemu zamki loarskie i pierwszy renesans we Francji. Detale, obramienia okienne. gzymsy i portale, częste i rytmiczne są zapewne wpływem stylu włoskiego, ale już zupełnie nie włoskim pomysłem jest zrezygnowanie z: wysuniętego gzymsu koronującego, tak charakterystycznego w XV wieku w Italii i wprowadzenie w stromych połaciach dachowych licznych kominów, sterczyn i lukarn – elementów architektury rodzimej.

Katedra Notre Dam Amiens, 1220-1269. Konstrukcja przyporowa i tryforium Wydłużony układ trójnawowy z potrójną nawą krzyżową. Trójnawowe prezbiterium z obejściem w kształcie połowy dwunastoboku. Wzdłuż prezbiterium biegną w części prostej jeszcze cztery pary przęseł otwartych; na ty, odcinku prezbiterium jest więc pięcionawowe. Wieniec składa się z sześciu kaplic i siódmej, mariackiej, na osi. Wnętrze i bryła, mimo poważnej smukłości, są wysoce harmonijne i odznaczają się doskonałością proporcji.

Katedra Angouleme. Zaczęta 1110, konsekracja po 1159 r. Kościół salowy z rzędem 4 kopuł. Cztery kaplice chórowe przylegają bezpośrednio do półkoliście zamkniętego prezbiterium. Typ kościoła kopułowego charakterystyczny dla romańskiej architektury Akwitanii Ramiona nawy poprzecznej, o kunsztownie zredukowanej szerokoścu, nakryte są mniejszymi kopułami.

Katedra Beauvais, Sw. Piotra. Rozeta i dekoracja ściany w stylu flamboyant. W 1284 r. runęło sklepienie katedry, rozpięte na wysokości 48 m, a w 1573 – wysoka, 153-metrowa wieża. Budowę przerwano po pierwszym przęśle korpusu. Skrajna wertyfikacja. Wysokość chóru 48 m, naw bocznych 21 m. Po runięciu sklepień konstrukcję wzmocniono przez zdwojenie podpór międzynawowych i podział przęseł 4-dzielnych na 6-dzielne

Katedra Bourges, Saint-Etienne. Pięcionawowa bazylika bez transeptu z podwójnym obejściem. Dwie, stosunkowo krępe wieże przy fasadzie zachodniej. Kolejne nawy katedry są coraz to wyższe przez co tworzą charakterystyczny, ”stożkowy” kształt jej korpusu.

Katedra Chartres, katedra, 2 poł XII-1260. Obejście i wystające kaplice wyraźnie wyodrębnione przestrzennie dzięki oddzielonym sklepieniom. Transept trójnawowy. Bazylika trójnawowa, wczesnogotycka; po odrzuceniu empory elewacja wewnętrzna nawy głównej trójkondygnacyjna. Podwójne łuki przyporowe. Nad nawami bocznymi dachy pulpitowe. Pierwotne lektorium z ok. 1230, zburzone w 1763. Za lektorium stalle chórowe. Portal królewski z 1145-1155 w stylu wczesnego gotyku. W tympanonie postac Chrystusa-Pantokreatora. Figury w oscieżach wraz ze stojącymi za nimi kolumienkami wykute są z jednego bloku kamienia.

Późnobarokowy pałac na zlecenie Conrada Finck von Finckenstein zbudował w pierwszej połowie XVIII wieku osiadły w Prusach – Anglik ; Jan von Collas. W trakcie czterech lat budowy, architekt stworzył jeden z piękniejszych pałaców dawnych Prus Wschodnich. Bryłę budynku urozmaicały trzy ryzality; dwa boczne – mocno wysunięte do przodu, oraz środkowy – zdobiony trójkątnym tympanonem. Piętrowy korpus pokryty został wysokim – łamanym – dachem, krytym dachówką. Całość wzbogaciły detale architektoniczne wykonane z piaskowca, zbliżające go do form rokokowych.

Równie pięknie przedstawiało się otoczenie pałacu. W rozległym założeniu ogrodowym urządzonym na wzór francuski , zbudowano romantyczną grotę ogrodową. W parku zachowały się fragmenty kanałów wodnych połączonych z wodami nieodległego jeziora Gaudy (rezerwat przyrody).

Niewątpliwej urody całości dodają, liczne (w większości zachowane) zabudowania gospodarcze. Ich urok polega na zastosowaniu oryginalnej kolorystyki murów. Wykonano je z czerwonej cegły z zastosowaniem białych obramowań otworów drzwiowych i okiennych.

Tak niezwykły pałac przyjmował równie niezwykłych gości. Znajdując się na XVIII-wiecznym trakcie kurierskim z Berlina do Królewca, zobowiązany był do utrzymywania apartamentów, gotowych na przyjęcie (w każdej chwili), podróżującej tym traktem pary królewskiej. W swoich murach gościł monarchów pruskich: Fryderyka Wilhelma I, Fryderyka II oraz ich następców.

Najznakomitszy gość zawitał w Finckensteinie – i to na dłużej – w roku 1807. W okresie od marca do czerwca w komnatach pałacowych znajdowała się kwatera wojenna cesarza Francji, Napoleona. Tu również przybyła, na kilka tygodni , Maria Walewska by umilić pobyt cesarzowi w tym odległym zakątku północnego kraju.

Pewnej ciemnej kwietniowej nocy, przed pałacem zatrzymał się powóz z zasłoniętymi szczelnie oknami. W słabym świetle pochodni, wyprowadzono z pojazdu drobną postać o twarzy zakrytej woalką, i szybko wprowadzono ją bocznym wejściem do pałacu. O tym, że tą tajemniczą postacią była Maria Walewska -młoda i piękna żona starego polskiego arystokraty, wiedziały tylko oprócz Napoleona dwie zaufane osoby; kamerdyner Constant i mameluk Rustan. Od chwili przyjazdu do Fickensteinu, Walewska została całkowicie odgrodzona od swiata. Jej pobyt tu okryty był ścisła tajemnicą. Zamieszkała w pokoju przyległym bezpośrednio do cesarskiej sypialni. W czasie jej pobytu w pałacu jedynym jej towarzyszem był cesarz Napoleon. Według wspomnień jej przyjaciólki, spisanych przez Annę z Tyszkiewiczów Wąsowicz, w ciągu dnia … “z wyjątkiem krótkich rozmów z Napoleonem pędziła czas w smutku i samotności. Nikogo zupełnie nie widywała…. Jadała sama w swoim pokoju.”

A jednak te kilka tygodni spędzonych w tak tajemniczych okolicznościach w tym zagubionym na pruskiej ziemi – pałacu, zaowocowały jednym z piękniejszych i najgorętszych romansów które na trwale zpisały się na kartach historii.

Opuszczając Fickenstein, pani Walewska ofiarowała Napoleonowi pierścień z wyrytym napisem “Jeżeli przestaniesz mnie kochać, to nie zapomnij, że ja kocham Ciebie”. Jednocześnie jak głosiła tradycja rodzinna Dohnów piękna Polka przed opuszczeniem pałacu wycięła w purpurowej kotarze otaczającej napoleońskie łoże, niewielki fragment sukna na pamiątkę spędzonych tu nocy.

Do 1945 roku, zwiedzającym pałac pokazywano wielkie łóżko w dawnej sypialnie Napoleona, z kotarą w której widoczny był wycięty okrągły otwór – pamiątka tamtych wydarzeń.

Do dzisiaj możemy podziwiać mury z resztkami kominka przy którym rozgrzewał się Napoleon.

To już jednak przeszłość. Dzisiaj w środku wsi stoi imponująca ruina dawnego pałacu. Otacza ją zdewastowany park oraz jako tako zachowane zabudowania dworskiego folwarku. Nie opodal znajduje się ocalały , barokowy kościół dworski. Otaczający wieś – nieskażony współczesną cywilizacją- pejzaż, nadal zachwyca swą dawną urodą.
Folwarkiem dworskim – zdewastowanym wieloletnim użytkownaiem przez PGR – oraz ruiną pałacową, zarządza obecnie nowy właściciel. Ten unikalny zespół pałacowy ponownie ma szansę zabłysnąć dawnym blaskiem.