Europa Info

Zamek Chambord we francji

Chambord – (departament Loire-et-Cher) – “Nie ma innego zamku wzniesionego z tak wybijającą się ekspresją niż zamek w Chambord”, zaprojektowany dla Franciszka I przez Domenica da Cortona w roku 1519. wykonawcami projektu byli Francuzi: Jacques i Denis Sourdeau oraz Pierre Trinqueau, którzy pracowali przy budowie do około roku 1540. Nie był to jednak koniec budowy – prace trwały blisko 150 lat, aż do panowania Ludwika XIV. Jest to bez wątpienia niezwykłe osiągnięcie architektury wieku XVI. Główny zamek i dziedziniec otoczony jest traktem budynków gospodarczych na planie prostokąta z 4 olbrzymimi basztami na rogach. Wewnątrz na głównej osi stoi pałac mieszkalny wzniesiony na planie kwadratu, którego naroża flankują również 4 okrągłe baszty mieszkalne. Da Cortona wprowadza tu klasyczny, symetryczny i geometryczny schemat, równocześnie nawiązując trochę do tradycji zamków obronnych. Główny zamek, a także fasada całego zespołu jest trójkondygnacyjna. Budowla jest typowo nizinna, dawniej otaczała ją szeroka fosa. W ogólnym układzie form zamek ten jest jeszcze tradycyjny, ale dekoracja charakterystyczna głównie w partii dachu czy np. klatka schodowa z centrum pałacu królewskiego, zwieńczona wspaniałą latarnią (32 m wysokości) to przejaw daleko posuniętego renesansu. Górna partia budowli jest wyjątkowo bogatą galerią lukarn, szczytów, blisko 800 wieżyczek i 365 kominów.

Ponadto na tym samym dachu znajduje się bogato wyposażony taras z pięknym miejscem widokowym. Te wysokie szczyty, smukłe okienka czy strzeliste filary tworzą kompozycję, która może zatraca trochę linię dachu, ale za to wprowadza bardzo baśniowy nastrój. Zamek ma olbrzymią powierzchnię 157 x 117 m, ma też blisko 440 pokojów i sal. Ornamentyka elewacji zewnętrznych bliska jest stylowi charakteryzującemu zamki loarskie i pierwszy renesans we Francji. Detale, obramienia okienne. gzymsy i portale, częste i rytmiczne są zapewne wpływem stylu włoskiego, ale już zupełnie nie włoskim pomysłem jest zrezygnowanie z: wysuniętego gzymsu koronującego, tak charakterystycznego w XV wieku w Italii i wprowadzenie w stromych połaciach dachowych licznych kominów, sterczyn i lukarn – elementów architektury rodzimej.